Lezen voor de lijst, pfff. Dikke boeken lezen, nee joh…

Lezen voor de lijst, pfff. Dikke boeken lezen, nee joh… Naar een interview met schrijvers gaan? Saahaai! Dat is misschien wat menig leerling denkt wat betreft de Nederlandse literatuur. Maar na deze dag, de Dag van de Literatuur, zijn die meningen bijgesteld.

De hele dag door waren er talkshows, georganiseerd voor en door middelbare scholieren. Dit waren geen saaie interviews met voor de hand liggende vragen, nee de gesprekken waren levendig en er werden verrassende vragen gesteld. Ook de auteurs waren gezellig en in voor discussie.

Één van de talkshows was met de schrijvers Annejet van der Zijl en Ronald Giphart. Bij zo’n talkshow zijn drie leerlingen, de interviewers. Er is een presentatrice, in dit geval Evita de Roode. Op het podium is het gezellig gemaakt, de sfeer is er goed. De presentatrice kondigt de leerlingen aan en vanaf daar nemen zij het helemaal over.

De talkshow begint met speeddaten. De leerlingen stellen Van der Zijl en Giphart korte vragen. Hierna gaan ze echt in gesprek. Giphart is heel openhartig en eerlijk. Hij is grappig en het is leuk om naar hem te luisteren. Van der Zijl is in het begin ietwat ingetogen, maar wel eerlijk. Later in het gesprek wordt ook zij steeds openhartiger. De chemie tussen Van der Zijl, Giphart en de leerlingen is duidelijk goed.

Het is superleuk, zeker ook voor het publiek, om op deze manier contact te hebben met de schrijvers. Je leert ze op een andere manier kennen. De auteurs vertellen over hun ideeën en inspiratiebronnen. Van der Zijl vertelt bijvoorbeeld dat ze het liefst meeslepende en spannende boeken schrijft. Giphart daarentegen vindt het vooral belangrijk dat er humor in zijn boeken zit.

Zo worden er nog vele andere feitjes uitgewisseld en gesprekken gevoerd. Als het einde van de talkshow nadert, geven de interviewende leerlingen aan dat ze nog een spelletje hebben voorbereid. Op de tafel liggen drie voorwerpen. De schrijvers moeten ieder een voorwerp kiezen en vertellen hoe ze het voorwerp in een volgend boek zouden verwerken. Dat soort leuke en grappige dingetjes maken de schrijvers en diens boeken makkelijker te benaderen.

Een volgende talkshow is met Lize Spit, Alex Boogers en Herman Koch. Grote namen binnen de Nederlandstalige literatuur. Voor deze talkshow zijn er drie nieuwe leerlingen en is er dus een andere soort talkshow. Hierdoor is het niet saai en elke keer hetzelfde. Deze talkshow begint met wat persoonlijke vragen aan de schrijvers zelf.

Boogers wordt de vraag gesteld of hij boksen of schrijven belangrijker vindt. Voor hem is boksen net zo belangrijk als schrijven. Hij bokst al wel langer, omdat hij aanvankelijk niet dacht dat hij het in zich had om te kunnen schrijven.

Aan Spit wordt de vraag gesteld of zij het schrijven als een wedstrijd ervaart. Is het voor haar belangrijk om beter te zijn dan de rest? Als antwoord geeft zij dat ze het schrijven niet als een wedstrijd ziet. Ze hoeft niet per se beter te zijn dan de rest, maar ze wil wel het beste boek schrijven dat in haar zit.

De vraag aan Koch is, of hij schrijven als een soort topsport ziet. Als topsport ziet hij het niet, maar hij ziet het wel als zijn dagelijkse rondje hardlopen. In eerste instantie heb je er misschien geen zin in, maar je weet dat je achteraf blij bent met her resultaat dat je hebt behaalt.

De gesprekken zijn super interessant en het is leuk om er naar te luisteren. Echter wordt er op een gegeven moment een vraag gesteld over de autobiografische elementen in de geschreven boeken. Je merkt gelijk dat geen enkele schrijver blij is met deze vraag. Boogers geeft als reden hiervoor dat schrijvers vaak kopschuw zijn voor autobiografische vragen. Hij vertelt dat er soms wel autobiografische aspecten in zijn boeken voorkomen, maar dat er vervolgens een alinea komt waarin er een volledig andere wending aan de gebeurtenis wordt gegeven. Hierdoor is het niet meer autobiografisch, want het is zo niet in zijn leven gebeurd.

Spit beaamt dit. Zij vertelt dat er in haar boeken ook geen autobiografische stukken zijn, maar dat ze wel gebeurtenissen uit haar leven als materiaal voor haar boeken gebruikt. Dit betekent echter niet dat de boeken autobiografisch zijn en dus over haar gaan. Door deze eerlijkheid creëerden zij begrip bij het publiek en de interviewers. Vervolgens ging het interview weer net zo gezellig verder als eerst.

Naast deze twee talkshows waren er nog veel andere talkshows en activiteiten. De Dag van de Literatuur was een zeer geslaagde dag en heeft ‘die saaie literatuur, met alleen maar dure woorden’ een stuk bereikbaarder en leuker gemaakt!

Deel deze pagina:

Blogs